Woestijnstaten 2005    


HOME  -  USA

Routebeschrijving
 
Datum Beschrijving Afst. Totaal
22 Mei Vlucht van Amsterdam naar Salt Lake City, via Cincinnatti.
Autorit van Salt Lake City naar Ogden, Utah.
4141
23 Mei Van Ogden naar Cedar City. 324365
24 Mei Van Cedar City via Zion National Park naar Jacob Lake, AZ 219584
25 Mei Van Jacob Lake naar Page, Arizona. 81665
26 Mei Page, Arizona: Wahweap Hoodoos.  665
27 Mei Page, Arizona: The Wave.  665
28 Mei Page, Arizona: Antelope Canyon, Antelope Point.  665
29 Mei Van Page naar Winslow, Arizona, via Sedona. 289954
30 Mei Van Winslow naar Eagar via Petrified Forest NP en Painted Desert. 1701124
31 Mei Van Eagar naar Tucson via de Coronado Scenic Highway. 2921416
01 Juni Tucson: AMARC Tour, Titan Missile Museum, Saguaro NP.  1416
02 Juni Tucson: Arizona Desert Museum.  1416
03 Juni Van Tucson, AZ naar Carlsbad, NM via White Sands NM. 5051921
04 Juni Carlsbad, New Mexico: Bezoek aan Carlsbad Caverns.  1921
05 Juni Van Carlsbad naar Roswell, New Mexico. 802001
06 Juni Van Roswell naar Albuquerque, NM via de Very Large Array. 3432344
07 Juni Albuquerque: Bezoek aan Petroglyph NM, National Atomic Museum, Old Town, Sandia Peak Tramway  2344
08 Juni Van Albuquerque naar Durango, CO via Great Sand Dunes NP 4192763
09 Juni Durango: Per stoomtrein van Durango naar Silverton en terug  2763
10 Juni Van Durango, CO naar Moab, Utah. Bezoek Arches NP 1602923
11 Juni Van Moab naar Lehi, Utah. 2053128
12 Juni Autorit van Lehi naar naar SLC International Airport.
Vlucht van Salt Lake City naar Amsterdam, via Cincinnatti.
343162

Proloog
Het kan raar lopen met een Amerika reisverslaving. Had ik mij eerst nog voorgenomen om dit jaar eens wat anders te gaan doen dan wéér een Amerika reis, en nu blijkt dit zelfs al de tweede Amerika reis voor dit jaar te zijn. Nadat ik eerst al een stedentrip naar New York, Las Vegas en Orlando had geboekt, bleek het aanbod van Henk, uit de Amerika discussiegroep, om the Wave te bezoeken te aantrekkelijk om daar geen reis omheen te gaan plannen.

Henk was er in geslaagd om, via de internet site van het Bureau of Land Management (BLM), 4 permits te krijgen voor een bezoek aan de Wave op 27 mei. Aangezien Henk er maar twee nodig had, werden de overige twee aan de leden van de discussiegroep aangeboden. Ik heb de ene permit weten te bemachtigen en Ronald de andere. Hieruit is dus het plan ontstaan om een rondreis door Utah, Arizona, New Mexico en Colorado te gaan maken.
 
 
22 mei 2005
Dag Van Naar Gepland Gereden ODO Weer
01. Amsterdam Ogden, Utah 42 56 10.176 Zonnig, 75F
Ondanks dat ik al maanden wist dat ik vandaag zou vertrekken, staat zo’n vertrek toch altijd ineens weer onverwacht voor de deur. Dus dat betekent weer de nodige drukte om dingen op het werk over te dragen en om alle spullen die mee moeten weer bij elkaar gezocht te krijgen. Wat dat betreft is het wel lekker om op een Zondag te vertrekken, dat geeft toch een dag extra waarop je op je gemak alles bij elkaar kan zoeken.

Even na acht uur gaan we op weg naar Schiphol. Da’s nog een voordeel van het reizen op Zondag, er is totaal geen file. Nog geen 3 kwartier later sta ik al, met mijn koffers, in de rij voor het inchecken. Ik heb nog geprobeerd om in te checken via internet, maar het blijkt dat Delta dat alleen ondersteunt voor vluchten die in de USA beginnen.

Wanneer ik aan de beurt ben om in te checken, vraag ik of er nog plaatsen beschikbaar zijn met extra beenruimte. Meestal is het antwoord hierop negatief, maar deze keer is er zowaar een bulkhead seat beschikbaar. Het betreft hier rij 18, direct na de afscheiding van de business class.

Om kwart over negen neem ik afscheid van mijn ouders en nadat ik door de douane en security check heen ben, is er nog net even tijd om een tijdschrift te kopen voordat ik om half tien Ronald ontmoet bij de koffiebar in de vertrekhal. Ronald vertrekt vanmorgen ook voor zijn coast-to-coast trip, naar de USA, maar hij begint dan in Los Angeles in plaats van in Salt Lake City. Over twee dagen zullen we elkaar dan weer ontmoeten bij de northrim van de Grand Canyon en vervolgens zullen we ook nog gezamelijk naar Page reizen, waar we dan op 27 mei met Henk en z’n vrouw, Jacqueline, the Wave zullen bezoeken.

Ronald en ik nemen een cappuccino en we spreken nog wat details van onze reizen door en wat we allemaal aan apparatuur meesjouwen zoals laptops en digitale camera’s, maar om kwart over tien is het voor Ronald toch echt de hoogste tijd om richting zijn United Airlines vliegtuig te gaan en ook ik moet richting het toestel van Delta.

Nadat ik ben ingestapt in het vliegtuig blijkt dat ik, naast de beenruimte, ook nog een extra stoel ter beschikking te hebben. Ik heb dus lekker de ruimte en dat scheelt toch wel een hoop, want ondanks dat de vlucht naar Cincinnati ruim 8 uur duurt, is het goed uit te houden.

Op het vliegveld van Cincinnati, Ohio, wat overigens in Kentucky blijkt te liggen, ben ik heel snel door de immigratie en douane heen. Het is er gelukkig niet druk en doordat ik voorin het vliegtuig zat was ik ook als een van de eersten aan de beurt bij de immigratie.

De volgende vlucht, naar Salt Lake City, vertrekt pas na ruim anderhalf uur en aangezien er geen maaltijd aan boord verstrekt wordt, ga ik even wat eten bij de McDonald’s. Het wordt een Crispy Chicken meal. Het broodje is wel aardig, maar de friet is niet echt lekker, dus het grootste deel hiervan gaat in de afvalbak.

Het toestel naar Salt Lake City blijkt helemaal vol te zien. We zitten dan ook allemaal lekker warm op elkaar gepakt. Gelukkig is deze vlucht maar 3,5 uur anders was het wel afzien geweest.

Op het vliegveld van Salt Lake City heb ik snel mijn koffers, dus daana kon ik de huurauto bij Alamo op gaan halen. Zoals altijd probeert de baliemedewerkster me een grotere auto, dan de geboekte intermediate, aan te praten. Aangezien ik deze keer alleen reis, is een grotere auto op zich geen argument, dus ze probeert mij dan maar wijs te maken dat ik met de 4 cylinder motor moeite zal hebben met het rijden in de bergen. Yeah right, geef mij die intermediate maar, ik ga geen 10 dollar per dag extra betalen voor die 2 cylinders.

Pontiac Vibe

Uiteindelijk blijk ik een Pontiac Vibe gekregen te hebben, echt een hele grote wagen van het type mini SUV. Het model lijkt wel een beetje op een BMW X3. Ik moet nog onder de motorkap kijken, maar het zou me niets verbazen als deze Pontiac alsnog een zware motor blijkt te hebben. De beginstand van de odo meter is 10.120 mijl.

routekaart dag 01 Gelijk bij de uitgang van het vliegveld blijkt dat Ogden, de eindbestem-ming voor vandaag, al wordt aangegeven. Het is dus gewoon een kwestie van de bordjes volgen en ik zit in no time in Ogden. Het hotel, de Super 8, is ook snel gevonden, want deze ligt bij de afslag van de snelweg. Ik heb een redelijke kamer, niet al te groot, maar voor mij alleen prima. Ik fris mij eerst even wat op en daarna bel ik even met familie in de USA om mij in Amerika te melden.

Het is inmiddels half negen als ik nog even wat boodschappen ga doen bij de nabij gelegen Target Super store. Er blijkt ook nog een Carls Jr. fastfood restaurant naast te liggen, en aangezien ik niet al teveel honger heb eet ik hier even een broodje. Ik neem de nieuwe Six dollar Spicy BBQ burger. Deze kost niet echt 6 dollar, maar wordt zo genoemd omdat deze zogenaamd qua grootte en luxe door moet gaan voor een burger van zes dollar. Het combo menu komt overigens, met tax, exact op 6.66 dollar uit, dat moet toch wel problematisch zijn in het gelovige Utah :). De burger is wel lekker, maar ook erg messy. De spicy chili saus en de overige onderdelen vallen er aan alle kanten uit.

Tegen tien uur ben ik weer terug in het hotel en ik organiseer nog even de bagage van "flight mode" naar "user mode", maar daarna is het toch echt tijd om eens te gaan slapen. Het is tenslotte eigenlijk al 6 uur ‘s morgens voor mij.
 
 
23 mei 2005
Dag Van Naar Gepland Gereden ODO Weer
02. Ogden, Utah Cedar City, Utah 324 370 10.546 Zonnig, 86F
routekaart dag 02
Ik ben vanmorgen al weer vroeg wakker, om half vijf. Aangezien dit toch wel zo’n beetje mijn normale aantal geslapen uren betreft, doe ik verder ook geen moeite om nog langer te slapen. Ik sta om kwart voor vijf op, het is buiten nog donker, dus ik ga maar eerst het reisverslag van de eerste dag intikken en de uitgaven van deze dag noteren. Het is uiteindelijk toch weer een heel verhaal geworden. Als ik rond half zeven uitgetikt ben, is het inmiddels volop licht geworden. Het is weer een mooie helder blauwe lucht, dus dat lijkt een goed begin van de dag. Nu eerst maar eens douchen en ontbijten.

Inmiddels is het alweer kwart over tien ‘s avonds. Het is inderdaad, zoals verwacht, een schitterende dag geweest. Vrijwel de hele dag een strakblauwe lucht, met hier en daar wat wolken.

Alpine berggebied tussen Ogden en Provo

De route van Ogden naar Provo, via het alpine berggebied, was erg mooi. Er ligt nog erg veel sneeuw op de bergen, dus dat gaf nog een extra dimensie aan het berggebied. Wel blijkt het lastig om hier mooie foto’s van te maken. Op de mooiste punten kun je meestal niet stoppen, en waar je wel kan stoppen staat er vaak weer iets in het beeld, wat de foto er niet fraaier op maakt.

Vanaf Provo heb ik verder Interstate 15 naar Cedar City genomen. Ondanks dat je hier bijna de hele weg 75 mijl per uur mag rijden, is het toch nog wel een langdurige rit, met niet al teveel stopgelegenheden onderweg.

Onderweg, in Fillmore (hoe toepasselijk), bleek ook de eerste tank benzine grotendeels leeg te zijn. Met nog iets minder dan een kwart in de tank leek het me wel verstandig om de tank te vullen. Het is tenslotte een onbekende auto, dus je wilt ook niet voor de verrassing komen te staan dat het laatste kwart er ineens binnen een paar mijl doorheen blijkt te zijn,

Terwijl ik stond te tanken werd er toevallig ook net een auto op een oplegger bij de benzinepomp afgeleverd. De passagiers zaten in de auto, op de oplegger. Blijkbaar hadden deze mensen ook de benzinemeter onderschat.

In Fillmore kwam ik ook nog langs een supermarkt, waar op de voorgevel de teksten bakery en deli stonden te prijken. Het leek mij dus wel wat om voor later in de middag, als lunch, broodjes met vers afgesneden vleeswaar te halen. Aldus heb ik een zak broodjes gekocht en een half pond roast beef. Uiteindelijk bleek het met de honger tegen te vallen, dus ik heb de broodjes pas rond zes uur 's avonds in het hotel opgegeten.

Het plan was om na het eten Cedar Breaks National Monument te bezoeken, zodat ik vanavond de zonsondergang kon fotograferen. Ik zou dan morgenochtend nogmaals het park bezoeken, maar dan belicht met de zon vanuit het oosten. Helaas stond aan het begin van de weg naar Cedar Breaks een bord, dat het park gesloten is. Even naspeuren op de website van de National Park Service leert dat de weg door het park nog dichtzit met sneeuw, veroorzaakt door de extreme sneeuwval van de afgelopen winter. Ze verwachten op z’n vroegst pas 4 juni de weg weer te openen en de camping zelfs pas op 1 juli.

Dat is in ieder geval heel jammer, want Cedar Breaks is ook erg mooi. Aan de andere kant is het ook wel weer een geluk dat Cedar City (en Cedar Breaks) redelijk op de route lag, richting de Grand Canyon, want als je er speciaal een heel eind voor omrijdt en je komt dan pas op 14 mijl voor het park er achter dat het niet open is, dan baal je flink.
 
 
24 mei 2005
Dag Van Naar Gepland Gereden ODO Weer
03. Cedar City, UT Jacob Lake, AZ 219 222 10.768 Zonnig, 84F
routekaart dag 03 Zion National Park, Springdale, Utah Het is wederom een prachtige dag ge-weest. Doordat Cedar Breaks nog steeds afgesloten was, had ik besloten om dan maar via Zion National Park richting Jacob Lake te rijden. Dat is ook een schitterende route, die ik al menigmaal gereden heb, maar die toch iedere keer weer mooi is.

Vanwege het tijdsverschil van 1 uur met Utah was ik al om 12:15 uur in Jacob Lake. Ronald had meer moeite om de afspraak van 1 uur te halen, hij kwam pas om kwart voor twee aan, maar goed het is ook lastig in te schatten hoe laat je ergens arriveert wanneer je een afstand van 231 mijl over tweebaanswegen moet rijden.

Nadat we waren ingecheckt bij de Jacob Lake Inn en onze bagage in de kamer hadden gedeponeerd, hebben we eerst geluncht. Ik had broodjes met roast beef, een chicken caesar salade en bakjes yoghurt meegenomen. Daarna zijn we naar de northrim van Grand Canyon National Park gereden. Dit bleek overigens nog 46 mijl te zijn, dus we waren nog wel een uurtje onderweg. We zijn ook nog onderweg gestopt om wat foto's te maken bij de grote sneeuw hopen, die als stille getuigen van een extreme winter, nog langs de weg lagen.

Grand Canyon Northrim

Bij de noordkant van de Grand Canyon aangekomen, parkeren we de auto bij Bright Angel Point en we gaan van het uitzicht genieten. Dit is ook het punt waar de Grand Canyon Lodge ligt, dus hier zijn ook de meeste faciliteiten. Na een eerste blik op de canyon gaan we dan ook in de saloon een biertje drinken. Inmiddels begint ook de zonsondergang eraan te komen (19:35 uur). Het is hier een heel stuk vroeger donker dan we in Nederland gewend zijn, dus we besluiten om dit schouwspel ook maar vanaf Bright Angel Point te aanschouwen, want het uitzicht op de canyon is hier prima.

Na de zonsondergang gaan we eerst een pizza eten in het cafetaria van de lodge. We nemen een large pepperoni pizza, en die is heel lekker maar de pizza is zo groot dat we ‘m samen nog geeneens op krijgen. In het donker rijden we terug naar de Jacob Lake Inn. In het schijnsel van de koplampen zien we regelmatig herten langs de weg staan, gelukkig staan ze niet op de weg.

 
 
25 mei 2005
Dag Van Naar Gepland Gereden ODO Weer
04. Jacob Lake, AZ Page, AZ 81 132 10.900 Half bewolkt, 94F
Ronald en ik zijn beiden om zes uur al wakker, dus we staan vroeg op. Nadat we gedoucht hebben, nemen we een heerlijk Amerikaans ontbijt in het restaurant van de Inn. Hierna gaan we terug naar de kamer om onze spullen in te pakken. We zijn nog geen paar minuten op de kamer, of er wordt op de deur geklopt. Het blijkt dat de buurman, bij het uitparkeren van zijn auto, de auto van Ronald heeft geraakt. Op de linker achterbumper zitten inderdaad een paar flinke krassen in de witte lak, maar de auto van de buurman is er erger aan toe, die heeft echt een deuk, of ingedeukte kras is misschien een betere omschrijving, aan zijn rechter achterspatbord en deur zitten.

routekaart dag 04

Het kost dus even wat tijd om de verzekeringspapieren in te vullen en om de Road Side Assistance te bellen, maar in theorie moet het nog lukken om op tijd in Page te zijn voor een bezoek aan Antelope Canyon. Het optimale tijdstip om Antelope Canyon te bezoeken, is rond het middaguur. Op dat tijdstip staat de zon recht boven de smalle canyon, waardoor je mooie lichtbundels van de zon krijgt, die tot de bodem van de canyon komen.

Navajo Bridge, Arizona

We komen op weg naar Page echter nog zoveel mooie dingen tegen, waaronder paddestoel vormige rotsen bij House Rock, en de Navajo Bridge, dat we besluiten om het dan maar rustig aan te doen en het bezoek aan Antelope Canyon dan maar tot morgen uit te stellen.

De Navajo Bridge ligt over een voorloper van de Grand Canyon, of misschien beter gezegd een uitloper van de Glenn Canyon. In de diepte, zo’n 70 meter lager, stroomt de Colorado rivier. We maken hier de nodige foto’s van de canyon en de brug, maar na enige tijd duiken er ook nog een aantal condors op, die telkens rondcirkelen onder de brug. Ik heb dus nog even mijn telelens uit de auto gehaald, om nog een paar spectaculaire condor foto’s te maken.

Condor at Navajo Bridge, Arizona

Uiteindelijk komen we rond half twee in Page aan. We checken eerst even in bij ons hotel, de Lake Powell Days Inn and Suites, en daarna rijden we als eerste naar de Horseshoe Bend trail. Het begin van deze trail ligt op ongeveer 3 mijl van het hotel. Na een wandeling van ¾ mijl staan we opeens aan de rand van de Glenn Canyon, maar dan op een dermate spectaculair punt, dat we precies in een scherpe hoefijzervormige bocht staan. Door de canyon stroomt de Colorado rivier en we zien, in de diepte, diverse boten varen. Dit was echt een onverwacht mooi spectakel.

Horseshoe Bend

 

Nadat we de Horseshoe Bend bewonderd hebben gaan we contact proberen te leggen met Henk en Jacqueline. We rijden langs hun hotel en we vragen aan de receptie of ze willen bellen naar de kamer. Ze blijken niet aanwezig te zijn, dus we laten een berichtje achter. Teruggekomen bij ons hotel vragen we bij onze receptie hetzelfde, of er toevallig een berichtje voor ons is, afkomstig van Henk. Als de vrouw achter de receptie mijn naam hoort, gaat er ineens een lichtje bij haar branden. Er was al twee keer iemand langs geweest, die naar mijn achternaam zonder voorvoegsel had gevraagd. Aangezien ze in Amerika mijn naam meestal onder de D van "de" alfabetiseren, in plaats van onder de "H" had ze mijn naam dus niet kunnen vinden en derhalve Henk gemeld dat ik niet in het hotel ingecheckt was. Ze had nog wel de gegevens van Henk genoteerd, dus we konden nu ook zelf proberen te bellen. Wederom zonder succes, dus dat ging niet zo soepel. De reden dat we het trouwens op deze manier moesten doen, is omdat we geen GSM ontvangst hebben in Page. Het was inmiddels ook etenstijd geworden, dus Ronald en ik gingen naar de Dam Bar & Grill, welke we al eerder in de Page gids hadden uitgezocht. Onze steaks waren heel erg lekker, dus dit restaurant was een goede keuze.

Teruggekomen op de kamer, werd er naar enige tijd op de deur geklopt, een herkenbaar "Nederlands" gezicht stond voor de deur, en dat bleek dus Henk te zijn. Henk kwam precies op tijd, want we wilden net beginnen aan de Starbucks vanilla ijskoffie, waarvan we zojuist 4 flesjes bij de Walmart hadden gehaald.

Nadat we over het een en ander waren bijgepraat, kwam Henk met het voorstel om morgen naar de Wahweap Hoodoos te gaan. Ronald twijfelde erg, omdat hij dan geen tijd meer zou hebben voor Antelope Canyon, maar we hebben hem kunnen overtuigen dat dit een dermate unieke gelegenheid was dat we beter naar de Hoodoos konden gaan.

Om bij de Hoodoos te komen moet je namelijk een heel stuk over dirt roads rijden door het Grand Staircase Escalante National Monument. Zonder 4x4 SUV is dat eigenlijk niet te doen, dus het aanbod van Henk, dat we met hem mee konden gaan, was dan ook inderdaad een uniek aanbod. Antelope Canyon kun je altijd nog wel een keer bezoeken, want dat ligt naast een geasfalteerde weg. Ronald was dus ook overtuigd, dus de afspraak was gemaakt om morgen om half negen bij Henk’s hotel voor de deur te staan.

Ronald werkt nog even aan zijn dagelijkse reisverslag en ik zoek nog wat email en foto’s uit, maar tegen enen gaan we dan toch maar slapen, want we moeten er toch ook weer vroeg uit morgen.
 
 
26 mei 2005
Dag Van Naar Gepland Gereden ODO Weer
05. Page, AZ Wahweap Hoodoos 0 10 10.910 Half bewolkt, 95F
Ronald heeft zich blijkbaar wat te druk gemaakt over de komende tocht, want hij heeft vannacht slecht geslapen. Da’s natuurlijk pech, maar we gaan uiteraard wel naar de Wahweap Hoodoos. Nadat we gedoucht en ontbeten hebben, pakken we de rugzakken in en rijden de 3 mijl naar het hotel van Henk, de Best Western Arizona Inn. Bijna op tijd staan we bij Henk voor de deur. We ontmoeten ook gelijk Jacqueline, die ook meegaat naar de Wahweap Hoodoos.

Met de grote Chevrolet Trailblazer gaan we op weg naar hoodoos. Het is inderdaad maar goed dat dit een terreinwagen is, want met een personenauto waren we ongetwijfeld vast komen te zitten op een van de moeilijke punten van de dirt road. We parkeren de auto bij het laatste hek, ongeveer een mijl van het begin van de rivierbedding, die ons naar de hoodoos moet leiden, en we gaan op pad. Overigens wel pas nadat we ons allen hebben ingespoten met DEET, want het stikt van de kleine steekvliegjes. Niet dat het veel helpt, want als we maar even stilstaan, zwermen ze om ons heen en ze schijnen hierbij een voorkeur voor de oren te hebben.

Wahweap Hoodoos, near Page Arizona

Nadat we een uurtje hebben gelopen, komen we aan bij de eerste van de drie groepen hoodoos, die gezamelijk de Wahweap Hoodoos worden genoemd. Het ziet er spectaculair mooi uit. De hoodoos lijken wel een beetje op de rotsen uit Bryce Canyon, alleen zijn ze dan overgoten met het kalk uit een druipsteen grot en iemand heeft er een grote zwarte basalt blok bovenop gelegd (niet letterlijk natuurlijk).

Op plaatsen waar we een beetje in de wind staan hebben we gelukkig niet zoveel last van de vliegjes, dus daar gebruiken we de lunch. Ronald heeft even een dipje, waarschijnlijk doordat hij te weinig heeft gedronken en omdat zijn rugzak niet goed zit. Het is ook eigenlijk meer een soort schoudertas, waarbij de draagband kruislings van voor naar achter loopt, over maar één schouder. Ronald blijft met Jacqueline achter bij de tweede groep hoodoos. Henk en ik gaan nog even een kijkje nemen bij de derde groep, die een paar honderd meter verderop liggen. We komen ook nog wat andere mensen tegen en dit blijken allen Duitsers te zijn.

Nadat Henk en ik ons weer bij de andere gevoegd hebben, aanvaarden wij de terugweg naar de auto. Als we terug zijn in Page spreken we af om bij de Dam Bar & Grill gezamelijk te gaan eten. Ronald en ik betalen, als dank voor het meerijden en als vergoeding van de Wave permit en de benzinekosten, de rekening. Morgen staat de trip naar the Wave op het programma. We maken het vanavond dus niet al te laat, want we moeten morgen nog een uurtje vroeger bij Henk zijn dan vandaag. Jacqueline gaat niet mee naar de Wave, dus daardoor kan Ronald haar rugzak lenen, welke wel goed te dragen is.
 
 
27 mei 2005
Dag Van Naar Gepland Gereden ODO Weer
06. Page, AZ The Wave 0 10 10.920 Half Bewolkt, 90F
Groepsfoto voor het vertrek naar The Wave
Om even na half acht staan we bij Henk voor het hotel en nadat we even een groepsfoto gemaakt hebben, gaan we snel op weg naar de Wave. Hier was het allemaal om te doen. Het feit dat Henk de permits had weten te krijgen voor de Wave, was de hele aanleiding om deze vakantie te boeken. De Wave is een dermate uniek gebied, dat het Bureau of Land Management (BLM) maar 10 permits per dag uitgeeft via internet en er ook nog 10 per dag verloot aan "walk ins", oftewel mensen die zich de dag voor het daadwerkelijke Wave bezoek bij het BLM kantoor melden. De kans dat je dan echter een permit krijgt is niet zo heel g root, zeker niet in een weekend als deze (Memorial Day weekend), waarin miljoenen Amerikanen een korte vakantie plannen.

The Wave

Vanaf de Wire Pass trailhead, waar de auto geparkeerd moet worden, is het ruim 3 mijl lopen naar de lokatie van de Wave. Dit lijkt niet veel, maar een groot deel van de route gaat door het mulle zand en er zitten ook nog wel wat aardige hoogteverschillen in. We zijn dus toch nog wel een anderhalf uur onderweg om bij de Wave te komen. Wederom komen we diverse mensen tegen, die ook allen weer uit Duitsland blijken te komen. Opmerkelijk!

Zodra we bij de Wave komen, herken ik het gelijk van de foto’s die ik al eerder heb gezien. In werkelijkheid is het nog vele malen mooier dan dat een foto het ooit kan weergeven. Heel indrukwekkend.

The Wave

Inmiddels is de lucht wel aardig gaan dichttrekken, dus we maken, voordat we gaan eten, alvast de nodige foto’s, voordat de zon helemaal verdwenen is. Gelukkig drijft de donkere lucht in eerste instantie over, dus de zon komt ook weer terug. We maken nog meer foto’s bij de Wave en we gaan ook nog naar de nabij gelegen Brain Rocks (op hersens gelijkende rotsen), de Hamburger Rock en de Second Wave. Henk wil ook nog de Melody Arch bezoeken, die nog iets verderop ligt, maar omdat mijn watervoorraad niet meer in de daadwerkelijke behoefte kan voorzien, indien ik nog verder zou gaan, besluiten Ronald en ik terug te gaan. Henk lukt het uiteindelijk ook niet om Melody Arch te bereiken. Om er te komen moet er nog een flink hoogteverchil overwonnen worden en daarnaast wordt het nu wel erg dreigend met de lucht, dus Henk keert ook terug naar de Wave.

In iets meer dan een uur lopen we terug naar de auto, we horen verderop onweer en de laatste paar honderd meter lopen we een stukje in de regen, maar het valt gelukkig mee. Dit was in ieder geval een zeer spectaculaire dag.

We sluiten de dag af door nogmaals gezamelijk te gaan eten. Ditmaal gaan we pizza eten bij Stromboli’s. Een Italiaans restaurant, met Navajo personeel. Ook de pizza’s waren hele lekker, maar het toetje, een cappuccino, blijk onmogelijk omdat de koffiemachine, volgens de serveerster, kapot was. Waarschijnlijk wilden ze ons gewoon weg hebben, zodat de volgende wachtende klanten onze tafel konden krijgen. Dat was dus een minpuntje, maar het eten was zeker goed.

Vanavond is het ook Ronald’s laatste avond in Page, dus hij moet al zijn spullen bij elkaar zoeken en ook zijn verslag op internet weer bijwerken, want het is altijd maar de vraag of het internet ook in het volgende hotel wil werken.

 
 
28 mei 2005
Dag Van Naar Gepland Gereden ODO Weer
07. Page, AZ Antelope Canyon 0 20 10.940 AM zonnig, PM half bew.,90F
Lower Antelope Canyon
Vanmorgen zijn we weer vroeg opgestaan, zodat Ronald op tijd aan zijn rit kan beginnen, want het is nog ruim 380 mijl rijden naar zijn volgende bestemming, Grand Junction.

Na het ontbijt nemen we afscheid, en ik organiseer nog even wat foto’s, voordat ik rond kwart over negen richting Lower Antelope Canyon ga. Het is de eerste keer dat ik de Lower Canyon bezoek. In de Upper Canyon ben ik wel al tweemaal geweest, maar de lower schijnt spectaculairder te zijn, omdat je daar helemaal doorheen moet klauteren door smalle doorgangen en via stalen trapjes.

Het blijkt inderdaad flink geklauter te zijn. Het is zelfs nog best lastig om overal doorheen te komen, met om mijn nek een camera, om mijn schouder een tweede cameratas en in mijn ene hand ook nog een statief. Gevolg zijn dus wat beurse plekken en schaafwondjes, maar het is uiteindelijk allemaal gelukt. De upper canyon is, onder de juiste belichtingsomstandigheden, mooier doordat je daar de lichtbundels van de zon in de canyon ziet vallen, maar de lower is spectaculairder.

Antelope Point

Na het bezoek aan Antelope Canyon wil ik doorrijden naar Antelope Point, een marina aan Lake Powell, maar aangezien ik mijn National Park pass niet bij me blijk te hebben, ga ik eerst maar even terug naar het hotel om deze te halen. Ik bezoek dan ook nog eerst even het scenic view point, waarvandaan je de Glenn Canyon Dam goed kan zien, maar daarna ga ik dus inderdaad naar Antelope Point. De marina ligt hier precies aan het kanaal dat tussen de vaste wal en het Antelope Island loopt. Er is dus veel bootverkeer op een klein stukje water, erg leuk om te zien.

Gedurende de middag trekt de lucht rondom Page steeds meer dicht, met Page zelf als laatste zonnige punt. Het plan was om vanavond met Henk naar de Toadstool Hoodoos te gaan, om deze met zonsondergang te fotograferen. Hier komt in ieder geval niets meer van terecht want de zon is niet eens meer zichtbaar en het dreigt te gaan regenen. We spreken dus alleen nog af om nogmaals te gaan eten bij de Dam Bar & Grill. Dit maal nemen we de BBQ combo en die is echt super lekker, nog veel beter dan de steaks die we eerder van de week gehad hebben. Na afloop gaan we nog even naar de hotelkamer van Henk en Jacqueline om wat foto’s uit te wisselen waar de een dan wel de ander in de foto voorkomt. We maken het niet al te laat, want ook ik moet morgen weer op pad, weg uit Page.

 
 
29 mei 2005
Dag Van Naar Gepland Gereden ODO Weer
08. Page, AZ Winslow, AZ 289 295 11.235 Half bewolkt, 91F
Ik heb het alarm om 7 uur gezet, maar ik ben, net als de afgelopen paar dagen, automatisch om 6 uur alweer wakker. Ik bereid mijn vertrek voor door al mijn spullen bij elkaar te zoeken, te douchen en te ontbijten. Om 9 uur check ik uit, uit het hotel en ga ik op weg naar Flagstaff, de eerste grotere plaats op mijn route. In Flagstaff koop ik een salade voor de lunch en de druiven blijken, met de Safeway Clubcard, erg goedkoop te zijn, dus daar neem ik ook bijna een kilo van mee voor later op de dag.

routekaart dag 08

Na Flagstaff had ik een korte route naar Winslow kunnen nemen, maar ik had een lange route via Sedona gepland. Het eerste stuk van de route gaat door de Oak Creek Canyon. Na het zien van de andere mooie canyons, in de afgelopen paar dagen, is dit in eerste instantie echt een tegenvaller, maar gelukkig wordt het in de buurt van Sedona opeens heel mooi, met allemaal ruige rotspunten bovenop de bergen.

Red Rock bij Sedona, Arizona

Helaas blijkt het wel vrijwel onmogelijk om de auto te parkeren om foto’s te maken. Zo’n beetje heel Memorial Day vierend Amerika, lijkt Sedona als bestemming uitge-zocht te hebben, wat een drukte! Het lukt wel om wat foto’s te maken, maar eigenlijk niet wat het had kunnen worden als ik de gelegenheid had gehad om te stoppen. Er staan overigens ontzettend mooie huizen in Sedona.

De weg vervolgend, ga ik verder naar Winslow, alwaar ik rond 17:00 uur aankom. Winslow blijkt echt een gat te zijn, waar helemaal niets te doen. Weliswaar ligt de Meteor Crater op zo’n 20 mijl afstand, maar het stadje zelf ziet er echt niet uit. Er zijn heel veel leegstaande panden, waar ooit supermarkten en andere winkels gezeten hebben en de huizen lijken stuk voor stuk op een achterbuurt van een willekeurige andere Amerikaanse stad, alleen zijn het hier dus de normale huizen. Verder komt er om de haverklap een goederentrein voorbij.

Het Super 8 hotel ziet er gelukkig wel goed uit, ik heb een mooie kamer met kingsize bed. Er is helaas geen internet, maar aan de andere kant geeft mij dat wel de tijd om dit verslag van de afgelopen 4 dagen bij te werken, want daar had ik in Page geen tijd voor gehad.
 
 
30 mei 2005
Dag Van Naar Gepland Gereden ODO Weer
09. Winslow, AZ Eagar, AZ 170 199 11.434 Half bewolkt, 84F
routekaart dag 09 Vandaag gaat de rit naar Eagar, het beginpunt van de Coronado Scenic Highway, welke ik morgen ga rijden. Ik koop nog even snel wat broodjes voor de lunch bij Safeway en ik gooi de tank vol bij Flying J’s, tegen de goedkoopste benzineprijs tot nu toe: $2.08. Daarna ga ik Interstate 40 op, waar ik met 75 mijl per uur lekker door kan rijden. Bij Holbrook sla ik af richting de zuid ingang van Petrified Forest National Park.

Het Petrified Forest NP heeft een grote concentratie van versteende boomstammen. Via een aantal loop trails kom je langs de mooiste stammen. Nu is het wel zo dat als je één of twee van die loops hebt gelopen, dan heb je het ook wel gezien, maar het National Park biedt nog meer. Er is ook nog een gebied met badlands en een gebied met gekleurde heuvels, wat Painted Desert wordt genoemd. Vooral de badlands waren erg mooi. Zo op het eerste gezicht lijkt dit erg op Badlands National Park in South Dakota, dus daar hoef ik dan in ieder geval ook niet meer naartoe.

Petrified logs in Petrified Forest National Park

Rond drie uur heb ik het wel gezien in het Petrified Forest en ik ga via de noorduitgang weer naar buiten. Er staat een bord dat er auto inspecties mogelijk zijn, om diefstal van versteend hout te voorkomen, maar op dit moment staat er niemand om te controleren. De noorduitgang komt gelijk weer uit op interstate 40, dus die vervolg ik totdat de afslag naar highway 191 zuid komt, welke naar Eagar loopt. Om 17 uur ben ik in het hotel in Eagar, de Best Western Sunrise Inn. Ik heb een hele mooie hotelkamer, de kamer heeft een kingsize bed, een koelkast, en een magnetron alleen het draadloze internet blijkt het niet te halen tot aan de hotelkamer, daarvoor moet ik naar de lobby. Bij het inchecken krijg ik ook nog een zakje magnetron popcorn om vanavond verse popcorn te maken.

Het plan was om bij Arby’s te gaan eten, maar daar is echt helemaal niets te doen, ondanks dat het etenstijd is, dus het lijkt me beter om maar iets anders te zoeken, want als er niets verkocht wordt, dan kunnen de broodjes ook niet al te vers zijn. Het wordt uiteindelijk de McDonald’s in het nabijgelegen Springerville.

Later op de avond ga ik in de comfortabele La-Z-Boy stoel, met mijn zak popcorn en een biertje in de hand, tv kijken. Op Discovery Channel zijn een aantal achtereenvolgende afleveringen van American Chopper te zien.
 
 
31 mei 2005
Dag Van Naar Gepland Gereden ODO Weer
10. Eagar, AZ Tucson, AZ 292 293 11.727 Onbewolkt, 67-97F
routekaart dag 10
De Coronado Trail Scenic Highway (highway 191) is een heel mooi stukje weg door de bergen van Arizona, vlak langs en ongeveer parallel met de grens met New Mexico. De weg is zo bijzonder omdat deze over een afstand van zo’n 120 mijl vrijwel alleen maar daalt, uiteraard uitsluitend als je de route in deze richting rijdt. De maximum snelheid is op het grootste deel maar 25 mijl per uur, omdat er soms zeer bochtige stukken in zitten. Op diverse plaatsen heb je ook een spectaculair uitzicht.

Coronado Trail Scenic Highway

Officieel loopt de weg van Springerville / Eagar naar Clifton, maar het eerste stuk, tot aan Alpine, is zeer dicht bebost, dus hier is het eigenlijk niet anders dan dat je door een (mooi) bos rijdt.

Na Alpine kom je eigenlijk een grote verscheidenheid aan landschappen tegen. Het eerste deel lijkt een beetje op de Blue ridge skyline drive in Virginia, maar dan veel hoger. Een ander deel lijkt weer op de Alpes Maritimes in Frankrijk en weer een ander deel op het berglandschap nabij San Francisco, California. Heel gevarieerd dus.

Coronado Trail Scenic Highway

Je kan niet overal even goed stoppen en op veel plaatsen is het ook niet echt een landschap om te fotograferen, want dat komt toch niet over op de foto, maar het is wel heel mooi om doorheen te rijden. Op de plaatsen waar je wel kan stoppen, meestal bij beginpunten van trails, moet je ook echt stoppen, want er zijn vaak uitzichtpunten waar je van de scenic views kan genieten.

Het laatste stukje, bij Morenci, is nog even een verrassing, als je opeens langs een gigantische openlucht kopermijn blijkt te rijden. Zoiets heb je echt nog nooit gezien, ze hebben midden tussen de bergen een gigantisch gat in de grond gegraven, waar de mega trucks af en aan rijden met de delfstoffen. Ik was al wel eens bij een dergelijke kopermijn geweest bij Tucson, maar deze is nog een stuk groter.

Na Clifton schiet het allemaal een stuk meer op. De weg is hier weer geschikt om 65 a 75 mijl per uur te rijden, al naar gelang de speed limit van het stuk weg. Op de interstate is het in ieder geval toegestaan om 75 te rijden. Onderweg stop ik nog even bij een McDonalds om naar de wc te gaan en om een ijsje te kopen, want dat is wel lekker in deze warmte. De temperatuur is namelijk, in dit zuidelijke deel van Arizona, tot bijna 100 graden Fahrenheit (37.8 Celsius) opgelopen. Daar heb je in de auto verder niet veel weet van, want daar staat de airconditioning aan, maar zodra je buiten de auto bent is het lekker warm. En dan bedoel ik ook echt letterlijk lekker warm, want het is hele droge hitte.

Tegen half zes kom ik in de buurt van mijn hotel. Dankzij mijn PDA met GPS zie ik ongeveer welke afrit ik moet hebben en dat blijkt inderdaad te kloppen. De Days Inn Convention Center is een aardig groot motel, niet al te nieuw, maar desondanks zijn het best nette kamers en het is in ieder geval schoon, wat ook al heel belangrijk is. Ik installeer mij in mijn kamer en daarna ga ik wat eten bij de Pizzahut.
 
 
01 juni 2005
Dag Van Naar Gepland Gereden ODO Weer
11. Tucson, AZ Tucson, AZ 0 128 11.855 Half bewolkt, 103F
Vandaag ga ik diverse toeristische attracties in Tucson en omgeving bezoeken. Het eerste doel is het Pima Air & Space Museum. Ik ben hier reeds tweemaal eerder geweest, dus het is niet de bedoeling om het museum zelf nogmaals te bezichtigen, maar ik moet daar zijn om kaartjes te kopen voor de Amarc tour (Aerospace Maintenance and Regeneration Center)

'The Boneyard' Amarc Davis-Monthan Air Force Base, Tucson

Dit is de officiele naam voor wat in de volksmond gewoon "The Boneyard" heet, oftewel het beroemde vliegtuigkerkhof wat je vaak in films en op televisie ziet. Het blijkt in werkelijkheid helemaal geen kerkhof te zijn. Een deel van de vliegtuigen wordt inderdaad wel gesloopt, maar de meeste toestellen staan hier maar tijdelijk of in semi-permanente opslag. Alle vliegtuigen die bij de Air Force, Marines en de Navy uit roulatie gaan, gaan eerst naar dit verzamelpunt. Hier wordt gekeken of het vliegtuig te gebruiken is voor onderdelen, of dat het nog kan worden doorverkocht aan bondgenoten of dat het wordt gesloopt. Ook worden vliegtuigen hier gerenoveerd, zo wordt bijvoorbeeld op dit moment de hele vloot van A-10's verbeterd.

Mission San Xavier del Bac, Tucson

Voordat de Amarc tour begon, had ik nog ruim anderhalf uur door te brengen, dus die tijd heb ik gebruikt om de Mission San Xavier del Bac te bezoeken. Dit is een oude missiepost uit de begintijd van de kolonisatie van Tucson en omgeving. Helaas blijkt de kerk voor de helft in de steigers te staan, maar uit wat ik er nu van kon zien, was wel op te maken dat het normaal gesproken een erg mooi gebouw is.

Ik ben ruim op tijd weer terug bij het Pima Air & Space Museum, voordat de Amarc tour begint. Voordat je in de bus mag instappen, moet iedereen zijn identificatie papieren laten zien. Je mag ook alleen maar een kleine cameratas meenemen, rugzakken en dergelijke zijn niet toegestaan. Het Amarc is onderdeel van de Davis-Monthan Air Force Base, dus het is wel logisch dat men uit beveiligings-overwegingen eisen stelt aan wat je wel en niet mee mag nemen.

Tijdens de tour wordt je per touringcar rondgereden over het terrein en je mag de vliegtuigen alleen vanuit de bus observeren. Uitstappen is helaas uit den boze. Je krijgt wel de gelegenheid om bijna alle beroemde vliegtuigtypes te bekijken, want men is zo vriendelijk geweest om een hall of fame in te richten, waar al deze toestellen naast elkaar staan opgesteld. Ik vond het in ieder geval een erg interessante tour.

Titan Missile museum, Tucson

Ik had bij het Pima Air & Space Museum niet alleen een kaartje voor Amarc gekocht, maar een combinatieticket met het Titan Missile Museum. Hier bevindt zich de enige nog bestaande ondergrondse lanceerinstallatie van de Titan II intercontinentale kernraket. De raket is natuurlijk niet meer operationeel, maar ze hebben deze lanceerplaats als enige niet opgeblazen en er nu een museum van gemaakt. Je ziet deze raket ook in de Star Trek film First Contact. Ook deze tour is heel interessant, je krijgt eerst een korte videofilm over de geschiedenis van de Titan raket, gevolgd door een rondleiding langs de bovengrondse en ondergrondse installaties.

Saguaro National Park, Tucson

Ik sluit de dag af met een bezoek aan het noordelijke deel van het Saguaro National Park (het park bestaat uit twee afzondelijke delen die enige tientallen kilometers uit elkaar liggen). De zon begint inmiddels onder te gaan, dus dit zorgt voor een mooie belichting op de Saguaro cactussen. Het park is verder bijna uitgestorven, ik kom nog twee andere auto’s tegen en een paar wielrenners en hardlopers, maar meer ook niet.

Voor het diner ben ik vanavond de St. Mary’s Road opgereden, dit is de dichtstbijzijnde weg bij het hotel, waar diverse winkels en restaurants liggen. Ook de Pizza Hut, waar ik gisteravond heb gegeten, ligt hier. Aan het begin van de weg ligt een restaurant met de naam Furrs Family Dining. Het ziet er van buiten uit als een soort Applebee’s, maar eenmaal binnen blijkt het een "all you can eat" (AYCE) buffet restaurant te zijn. Voor $6.49 kun je je echt helemaal suf eten aan redelijk goed voedsel en een grote beker frisdrank kost $1.59. Het is natuurlijk niet de kwaliteit van bijvoorbeeld een Outback Steakhouse, sterker nog ze hebben nog geeneens steak (alleen chopped steak), maar voor dit geld is het in ieder geval veel beter en gezonder dan de McDonalds.

 
 
02 juni 2005
Dag Van Naar Gepland Gereden ODO Weer
12. Tucson, AZ Tucson, AZ 0 72 11.927 Half bewolkt, 92F
Arizona Sonora Desert Museum, Tucson
Na de drukke dag van gisteren, staat voor vandaag eigenlijk alleen nog het Arizona Sonora Desert Museum op het programma en als de tijd het toelaat ook nog het zuidelijke deel van Saguaro National Park. Helaas blijkt het vanmorgen bewolkt te zijn en zonder de zon is het toch jammer om naar het openlucht Desert Museum te gaan. Ik ga dus eerst wat inkopen doen bij Target en Home Depot. Bij de Home Depot eet ik ook nog twee Chicago style hot dogs voor de lunch en dan zo tegen 1 uur begint de lucht aardig open te trekken. Als eerste komen er blauwe plekken in de lucht in de richting waar het Desert Museum ligt, dus ik ga vast op weg daar naartoe.

Arizona Sonora Desert Museum, Tucson

Het Arizona Sonora Desert Museum bestaat deels uit binnen gelegen tentoonstellingen met o.a. spinnen, slangen en andere reptielen uit het woestijngebied van Arizona, maar het grootste deel van het museum ligt in de openlucht. Via een wandelroute van een aantal kilometer, loop je langs allemaal exposities over het dieren- en plantenleven van de woestijn. Heel mooi allemaal. Wat ik ook heel interessant vond was het aviarium, oftwel een enorm grote vogel foliere, waar je in rond kan lopen.

Een toegangskaartje voor het Desert Museum kost $9 en dat is zijn geld dubbel en dwars waard. Doordat ik pas vrij laat bij het Desert Museum ben begonnen en omdat zicht hier ook alweer de nodige Saguaro’s bevonden, heb ik besloten om niet meer naar Saguaro National Park te gaan. Ik keer terug naar het hotel in Tucson en ik ga eten bij het, naast het hotel gelegen, Carl’s Junior restaurant. Het valt me hier op dat ik de enige blanke ben in het toch wel redelijk volle restaurant.
 
 
03 juni 2005
Dag Van Naar Gepland Gereden ODO Weer
13. Tucson, AZ Carlsbad, NM 505 510 12.437 Onbewolkt, 94F
routekaart dag 13
Vandaag heb ik de langste rit van de vakantie, 505 mijl, oftewel zo’n 813 kilometer. Wat dat betreft is het wel een voordeel dat het hotel naast de snelweg ligt, ik hoef niet eerst de hele stad door te rijden. Het is ook niet druk op de weg, dus de eerste 275 mijl tot aan Las Cruces, heb ik in minder dan 4 uur afgelegd. Hierna gaat het iets minder snel, om op de weg naar Alamogordo te komen, moet je eerst dwars door Las Cruces heen rijden, maar na dit obstakel gaat het toch wel weer voorspoedig verder naar mijn volgende doel, White Sands National Monument. Je rijdt even voorbij Las Cruses al het gebied van de White Sands Missile Range in.

De White Sands missile range bestrijkt een groot deel van zuidelijk centraal New Mexico. Het gebied is bijna 100 mijl lang en 40 mijl breed. Het omvat, naast het testgebied voor raketten, ook het White Sands National Monument en de Trinity Site, de lokatie waar op 16 juli 1945 de eerste atoombom tot ontploffing werd gebracht.

De Trinity Site is normaal gesproken maar op twee dagen per jaar open voor het publiek, op de eerste zaterdagen van april en oktober. In 2005 is er nog een extra open dag op 16 juli, vanwege het zestig jarig jubileum van de eerste atoombom. Ondanks dat er 60 jaar geleden een atoombom is ontploft, is een bezoek aan Trinity Site volkomen veilig. Een bezoek van 1 uur levert de mens een straling op van 0.5 mrem. Ter vergelijk, iemand die een jaar in Denver verblijft, ontvangt alleen al aan straling uit de ruimte 47 mrem. Een vliegreis van 5 uur levert een straling op van 2 mrem.

Nabij Las Cruces ligt een klein museum, het White Sands Missile Range Museum, waar de diverse types raketten bezichtigd kunnen worden die door de jaren heen op de missile range getest zijn. Er is onder andere een V-2 en een Pershing II raket te bezichtigen. Deze keer sla ik het museum over, want ik ben er een paar jaar geleden al geweest en ik heb er nu ook de tijd niet voor.

White Sands National Monument, New Mexico

Vlak onder Alamogordo, liggen de kenmerkende witte duinen, welke onder andere bekend zijn uit de film White Sands, oftewel het White Sands National Monument. De witte duinen bestaan niet uit zand, maar uit heel fijn gips. Door het park loopt een rondweg, welke van de ingang van het park tot aan het daadwerkelijke begin van de duinen geasfalteerd is, maar de rest van de rondweg loopt over een schoongeveegde gipsweg. Aan de rondweg zijn op diverse plaatsen overdekte picknick tafels neergezet, hier kunt u dus uit de zon van het uitzicht op de duinen genieten. De duinen zijn op veel plaatsen begroeid met yucca planten, dit levert mooie foto’s op als je vanuit een laag standpunt een foto maakt van de witte duinen, waarbij de yucca afsteekt tegen de blauwe lucht.

White Sands National Monument, New Mexico

Nadat ik ongeveer twee uur in White Sands ben geweest, is het weer tijd om verder te gaan, want ik moet nog ruim 170 mijl rijden, totdat ik in Carlsbad ben. Highway 82, van Alamorgordo naar Artesia, schiet echt niet op. Met name het eerste stuk naar Cloudcroft moet je een flinke klim maken en de speedlimit ligt hier aanmerkelijk lager dan op de interstates. De rest van de weg gaat wel weer beter, maar dit is wel een erg saaie weg.

Ik ben tegen acht uur gearriveerd in Carlsbad, ik had inmiddels ook wel flinke trek gekregen, dus ik ben een van de fastfood restaurants langs de Main Street ingedoken. Deze keer was het Arby’s geworden.

Het Super 8 motel ziet er aan de buitenkant heel goed uit, maar eenmaal in de hotelkamer blijkt het wel een luidruchtig hotel te zijn. Ze hebben geen enkele poging gedaan om de deuren te dempen, dus iedere keer als er een deur gesloten wordt, valt deze met een harde knal in het slot.

 
 
04 juni 2005
Dag Van Naar Gepland Gereden ODO Weer
14. Carlsbad, NM Carlsbad Caverns 0 100 12.537 Onbewolkt, 92F
Het ontbijt in de Super 8 is best aardig, alleen het blijkt wel dat je bijtijds moet komen, want de bekertjes met beslag voor de Belgische wafels, blijken allemaal leeg te zijn tegen de tijd dat ik ga ontbijten. Er is in ieder geval nog wel voldoende cereal, dus ik doe het daar maar mee.

Vandaag heb ik een bijzonder National Park bezocht waar ik nog niet eerder was geweest en wat meestal ook wel enigszins uit de route ligt van de gemiddelde Amerika bezoeker: Carlsbad Caverns National Park.

Carlsbad Caverns ligt een mijl of 20 ten zuiden van Carlsbad, New Mexico. Het park bevat een groot aantal ondergrondse ruimtes, met daarbij ook een van de grootste grotkamers ter wereld. De grotten liggen in de Guadalupe Mountains, een voormalig rif, uit de tijd dat New Mexico en het aangrenzende deel van Texas nog aan de kust lagen van één van oerzee-en. De zee verdween en het land kwam langzaam aan omhoog en vormde de Guadalupe Mountains. De bergketen loopt van New Mexico tot in Texas, alwaar ze onderdeel zijn van Guadalupe Mountains National Park, tevens het hoogste punt van Texas.

Wie op de website van de National Park Service kijkt bij de informatie over Carlsbad Caverns, kan de indruk krijgen dat je de grotten alleen maar kan bezoeken als je een tour boekt, met een ranger als gids. Deze tours kosten tussen de 8 en de 20 dollar per persoon, bovenop de 6 dollar p.p. voor de toegang tot het park.

Het is echter absoluut niet noodzakelijk om een van deze tours te boeken. Je kan voor de $6.00 per persoon, die je sowieso betaald om het park in te mogen (te betalen bij het visitor center), de Natural Entrance route lopen. Deze wandelroute brengt je van het grondniveau helemaal naar de bodem van de "Big Room" grot, 754 foot onder de grond. Je kan daar dan ook de gehele Big room route lopen (ruim 1 mijl lang). En tot slot ga je dan weer met de lift naar boven.
Ben je slecht ter been dan kun je eventueel ook al gelijk met de lift naar beneden gaan, in plaats van dat je de Natural Entrance route neemt. Je kan dan gelijk de, vrijwel gelijkvloerse, Big Room route lopen.
Naast de liften, in de Big Room, zit ook nog een cafetaria, waar je voor zeer redelijke bedragen iets kan eten en drinken.

Carlsbad Caverns Big Room

Als je een National Parks pas hebt, dan kost de toegang helemaal niets extra, je krijgt dan een gratis toegangskaartje voor de Natural Entrance route.

De route via de Natural Entrance, gevolgd door de Big Room, is makkelijk in een uur of twee te doen. Ik ben in totaal bijna 4 uur onder de grond geweest, maar ik heb dan ook weer veelvuldig de fotocamera (op een statief) de grot in gericht.

Er wordt geadviseerd om een jas of dunne trui mee te nemen, aangezien het onder de grond permanent zo'n 13 graden celcius is. Ik had een jas bij me, maar ik vond het niet nodig. Ik had alleen een lange broek en t-shirt aan.

Ik vond het in ieder geval een geweldige ervaring om door deze grotten rond te lopen, misschien dat ik een volgende keer een van de tours boek, maar voor deze keer was dit al meer dan indrukwekkend genoeg.

's Avonds, rond zonsondergang, kun je ook nog bij de ingang van de grot een ranger programma bijwonen over de vleermuizen, die in de grot wonen. Gedurende de presentatie komen dan naar verwachting de vleermuizen de grot uitvliegen. Ik was van plan om 's avonds terug te keren om dit bij te wonen, maar helaas duurde de laundry, welke ik ook nodig moest doen, iets langer dan verwacht

Ik ben 's middags, na het bezoek aan de Caverns, natuurlijk nog wel even doorgereden naar Guadalupe Mountains National Park. Dit park ligt ongeveer 35 mijl ten zuiden van de toegangsweg naar Carlsbad Caverns. Ik had op internet al gezien dat je eigenlijk alleen maar langs de mountains kan rijden, als je erin (erop) wilt, dan zul je moeten lopen. Desalnietemin ben ik dus toch maar even gaan kijken, al was het maar om Texas toe te kunnen voegen aan mijn lijstje van bezochte staten. Ik ben er weliswaar in 1996 al wel eens per trein doorheen gereisd, met de Amtrak Sunset Limited, van Los Angeles naar Jacksonville Florida, maar dat is toch anders dan dat je er echt voet op de bodem zet.

Het Guadalupe Mountains National Park heeft inderdaad weinig te bieden, als je niet van plan bent om uit de auto te komen. Ik ben niet te lui om wat te lopen, maar de hikes alhier hebben nou ook weer niet zoveel bijzonders te bieden, dat ik er aan zou beginnen als ik er wel de tijd voor zou hebben gehad. Ik moest tenslotte ook nog de was doen.

Ik heb deze avond gegeten bij de Taco Bell in Carlsbad.

 
 
05 juni 2005
Dag Van Naar Gepland Gereden ODO Weer
15. Carlsbad, NM Roswell, NM 80 94 12.631 Onbewolkt, 94F
routekaart dag 15 Roswell, New Mexico, is zo'n plaatsje waar waarschijnlijk niemand van gehoord zou hebben, als er niet, volgens de beweringen van ooggetuigen, in 1947 een UFO neergestort zou zijn.

Op 7 en 8 juli 1947 stond de landelijke media op z'n kop omdat de commandant van de plaatselijke luchtmachtbasis, een persbericht had uitgevaardigd, dat er op een nabij gelegen boerderij een vliegende schotel was neergekomen. Op 9 juli werd er echter in bijzijn van de pers een aantal zogenaamde brokstukken vertoond en daarbij werd vermeld dat het om de wrakstukken van een weerballon ging. De betrokken ooggetuigen werd het zwijgen opgelegd, het zij door een militair bevel, voor hen die in het leger zaten, of door intimidatie en door betaling van geld aan burgers. Een aantal getuigen schijnt ook bij mysterieuze ongevallen om het leven te zijn gekomen. Het verhaal verdween in de loop d'r tijd in de vergetelheid, totdat het 30 jaar later weer boven tafel kwam. Verschillende ooggetuigen van destijds vertelden wat ze hadden gezien.

Nog weer een een aantal jaren verder werd in Roswell het International Ufo Museum & Research Center opgericht, ondermeer door een aantal van de oorspronkelijke betrokkenen uit 1947. Dit museum is nu een van de belangrijkste redenen dat mensen van over de hele wereld naar Roswell komen.

Roswell International Ufo Museum & Research Center

Is het een tourist trap? Absoluut!
Eigenlijk stelt het hele museum maar bitter weinig voor. Er is één grote ruimte, waar langs de ene wand oude krantknipsels, foto's en getuigenverklaringen hangen. Deze moeten de tijdslijn rondom de Ufo crash moeten verbeelden. Daarnaast is er dan aan de andere wand nog een presentatie van foto's en artikelen die samenhangen met het hele Ufo fenomeen, zoals graancirkels, abducties, ontmoetingen van 1e, 2e en 3e soort, etc. Eigenlijk niets nieuws wat nog niet, op Discovery Channel of een ander thema kanaal, uitgebreid aan de orde is geweest.

In het midden van de ruimte is dan nog een filmzaal, waar documentaires en films worden gedraaid. Hier heb ik een documentaire gezien over de meteoorinslag in Kamchatska van 1908. Er wordt beweerd dat dit geen meteoorinslag was, maar een nucleaire explosie van een buitenaards ruimteschip dat in de dampkring terecht was gekomen en daar in problemen raakte. De gevolgen van de explosie hadden namelijk alle kenmerken van een nucleaire explosie, maar aangezien de mensheid in dat jaar technologisch nog niet zo ver was, moet het dus wel iets buitenaards geweest zijn. Tja, het zou kunnen.
Als tweede heb ik nog de film Roswell gezien met Martin Sheen en Kyle McLachlan, welke de Hollywood versie van het verhaal rondom de Ufo crash verteld.

Het Ufo museum doet geen enkele poging om mensen te overtuigen dat Ufo's en aliens al of niet bestaan. Men presenteert alleen de feiten en laat de bezoeker zelf daaruit zijn conclusies trekken. Naast het museum zitten ook nog een souvenir winkel en een bibliotheek met daarin elke mogelijke publicatie over Ufo's. De bibliotheek is gratis te gebruiken. Het museum is in principe ook gratis, maar men vraagt wel een donatie van 2 dollar.

Is dit museum een bezoek aan Roswell waard? Alleen als je er toch langskomt, of er niet te ver voor moet omrijden, is het leuk om de Ufo sfeer te proeven, maar anders is het zonde van de tijd. Verder doet de plaatselijke middenstand ook zijn best om het hele ufo gebeuren levend te houden. Zelfs de plaatselijke Walmart is beschilderd met een ufo thema.

Mocht je echt de Ufo sfeer willen proeven, dan moet je tijdens het Roswell Ufo Festival de stad bezoeken. Dit vindt altijd plaats tijdens het 4th of July weekend. Dit jaar is dat van 1 tot 4 juli 2005.

In Roswell heb je verder ook nog het Roswell Museum and Art Center, hiervan maakt ook het Robert H. Goddard Planetarium deel uit. Dit museum schijnt wel erg de moeite waard te zijn, maar het museum sluit op zondag al om 5 uur, dus toen ik uit het Ufo Museum kwam, was daar helaas geen tijd meer voor.

Het avondmaal heb ik vanvond gebruikt bij Farley’s Pub in Roswell, deze pub / eetcafe ligt tegenover mijn hotel, aan de overzijde van de weg. Ze hebben geen steaks, alleen dingen als hamburgers, pizzas en andere simpele diner gerechten. Ik neem de fish and chips, en die is best goed.

Na het eten bezoek ik ‘s avonds ook nog even de K-Mart, de eerste die eens echt in een stad zit waar ik op bezoek ben. Tot nu toe had ik er wel een paar onderweg gezien, maar altijd net bij snelweg afslagen waar ik dan al voorbij was. Op de terugweg naar het hotel wilde ik alvast de benzinetank weer volgooien, zodat ik dat morgenochtend niet meer hoefde te doen, maar dat was geen goed idee. Onder de lampen van het benzinestations krioelde het van de vliegende insecten, die ook met velen naar beneden kwamen vallen. Het regende dus insecten op mijn hoofd en op mijn auto, ik ben dus maar weer gauw ingestapt.

 
 
06 juni 2005
Dag Van Naar Gepland Gereden ODO Weer
16. Roswell, NM Albuquerque, NM 343 360 12.991 Zonnig, 92F
routekaart dag 16
Toen ik vanmorgen uit mijn hotelkamer kwam, om naar het ontbijt te lopen, was het voor het eerst zwaar bewolkt en dat terwijl het gisteravond nog helemaal helder was. Dat zag er niet best uit voor vandaag. Gelukkig begon de zon alweer door te breken toen ik van het ontbijt weer terug naar mijn kamer ging. Dat was overigens een van de beste ontbijten die ik tot nu toe "gratis" in een hotel heb gehad, deze vakantie. Naast dat je zelf wafels kon bakken (en er ook nog daadwerkelijk beslag aanwezig was), stond er ook nog een warmhoud schaal met scrambled eggs, en voor wie daarvan houdt, biscuit met gravy.

Na het uitchecken heb ik alsnog de benzinetank vol weten te gooien. Van de insecten van gisteravond was geen spoor meer te bekennen. Op de route van Roswell naar Albuquerque heb ik vandaag een uitstapje naar de VLA gemaakt. Dit heeft niets met zuivelproducten te maken, maar staat voor de Very Large Array. Een groep van 27 radio telescopen, die in drie groepen van negen op drie assen staan opgesteld.

De VLA is vooral bekend voor wie de film Contact heeft gezien, waarin Jodie Foster contact legt met buitenaardse intelligentie.

Very Large Array, New Mexico

Klein detail, de VLA is niet bedoeld, of geschikt, voor het zoeken naar signalen van buitenaardse beschavingen, maar wordt uitsluitend gebruikt voor radio astronomie. Tot zover de Hollywood versie van de VLA, in de echte wereld, wordt de telescoop dag en nacht gebruikt voor het bestuderen van nabije en verafgelegen objecten in het heelal. De signalen van de 27 telescopen worden hierbij gebundeld alsof het 1 grote telescoop zou zijn. De VLA is hiermee op dit moment de krachtigste radio telescoop ter wereld, met de nadruk op 'dit moment', want de Amerikanen en de Europeanen zijn een samenwerking aangegaan om elders een nog betere radiotelescoop te bouwen.

Very Large Array, New Mexico

De schotels, ieder 25 meter in doorsnee, liggen in een groot vlak dal. Hierdoor zie je ze al van veraf liggen, wanneer je, vanuit de richting van Socorro, door de heuvels aan komt rijden. Highway 60 kruist een van de assen van de telescoop, en op dit punt is ook een parkeerplaats, waarvandaan je de schotels al goed kunt bekijken. Als je hier staat, dan ben je echter de zijweg naar het visitor center al voorbij gereden, die ligt 2,3 mijl terug.

Het (gratis) visitor center geeft een kleine presentatie van wat er zoal met de radio telescoop wordt gedaan. Er hangen foto's en er zijn diverse videopresentaties om het geheel duidelijk te maken. Het meest interessant is echter de wandelroute welke je, zonder begeleiding, over het terrein kan maken. Hierbij kan je tot aan de voet van een van de schotels komen en je krijgt ook de gelegenheid om de schotels, over een van de assen, in elkaars verlengde te zien liggen. Naast het visitor center is nog een kleine gift shop, waar je aandenken aan de VLA kunt kopen.

Ik vond het persoonlijk heel erg gaaf om de schotels eens in het echt te kunnen aanschouwen, maar dat is ook zo'n beetje het enige wat je hier echt kan doen. Zolang je dus geen attractiepark verwacht is het zeker de moeite waard om er naar toe te gaan. Je rijdt in een uurtje vanaf Socorro naar de VLA. Voor wie de Coronado Scenic Highway gaat rijden, is het ook mogelijk om de VLA vanaf die kant benaderen. Vanuit Springerville zal het ook niet veel meer dan een uur rijden zijn.

De VLA is dit jaar overigens een populaire bestemming voor de leden van de discussiegroep. Na mij zullen nog enkele groepsleden volgen. De eerste is Roland, die al over 9 dagen hier zal zijn.

Na het bezoek aan de VLA rijd ik over dezelfde weg, highway 60, weer terug naar Socorro. Vanaf Socorro is het dan, via Interstate 25, nog iets meer dan een uur rijden naar mijn eindbestemming van vandaag, Albuquerque. Ik verblijf daar de komende twee nachten in de Days Inn-West. Naast het hotel blijkt wederom een Furrs Family Dining te liggen, dus na de goede ervaring hiermee, in Tucson, heb ik hier uiteraard vanavond weer gegeten.

 
 
07 juni 2005
Dag Van Naar Gepland Gereden ODO Weer
17. Albuquerque, NM Albuquerque, NM 0 72 13.063 Zonnig, 94F
Albuquerque is met grote voorsprong de grootste stad van New Mexico, de stad heeft ruim 448.000 inwoners. De tweede stad, Las Cruces heeft er 74.000 en de hoofdstad, Santa Fe, komt niet verder dan 62.000 inwoners.

In het uiterste westen van Albuquerque ligt het Petroglyph National Monument. Zoals de naam al doet vermoeden, kun je hier petroglyphen (rotstekeningen van de Indianen) bezichtigen. Als je nog nooit een petroglyph hebt gezien, dan is het wel interessant om even te bekijken, maar in de omgeving van Moab Utah zijn indrukwekkendere exemplaren te zien. Petroglyph National Monument valt eigenlijk een beetje tegen.

Old Town, Albuquerque, New Mexico

Daarna ben ik naar het Old Town district gereden, voor een bezoek aan Old Town Plaza en het National Atomic Museum. Parkeren kost 75 cent per uur of maximaal 4 dollar voor de hele dag. Dat valt dus best wel mee, vergeleken met de binnensteden van andere grote steden. Old Town Plaza is best leuk om te bekijken. Er staan veel oude gebouwen uit de begintijd van Albuquerque. In de meeste gebouwen zitten, of een restaurant, of een souvenirwinkel, of een Indianen kunstwinkel.

Aangrenzend liggen een aantal musea, het Albuquerque Museum of Art and History, het National Atomic Museum, het New Mexico Museum of Natural History en het American International Rattlesnake Museum. Ik had de auto geparkeerd bij het Art & History Museum, maar daar heb ik verder geen bezoek aan gebracht, ik ben alleen nog naar het National Atomic Museum gegaan (entrée 5 dollar).

Toen ik het Atomic Museum binnenging, begon er net een film over de ontwikkeling van de atoomwapens en een uitwijding waarom deze wapens door afschrikking eigenlijk hebben geleid tot een vreedzame periode. De film gaat ook zeker niet de verschrikkelijke gevolgen uit de weg, die de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki tot gevolg hebben gehad en ook niet van de latere stralingsslachtoffers van bovengrondse atoomproeven op atollen in de Pacific. De film duurt een uur, dus dat is best lang, maar het was erg interessant. Daarna bekijk ik nog alle dingen, die opgesteld staan in het museum, waaronder replicas van de atoombommen die op Japan gegooid zijn.

Tegen half vier vertrek ik weer uit de oude binnenstad van Albuquerque en ik ga richting de Sandia Peak Aerial Tramway, in het noorden van de stad. Deze kabelbaan is, naar eigen zeggen, de langste ter wereld. Bovengekomen op de Sandia Peak, maak ik een korte hike langs de bovenrand van de berg. Na ongeveer anderhalve mijl gelopen te hebben, ben ik wel een paar mooie uitzichtpunten tegengekomen, maar een echt doel schijnt het pad niet te hebben, dus ik keer maar weer om.

Uitzicht vanaf Sandia Peak

 

Aangezien ik in de Streets & Trips routeplanner had gezien dat er in Albuquerque twee Outback Steakhouses zijn, en ik hier deze vakantie toch minimaal een keer wilde eten, ben ik op zoek gegaan naar de Outback Steakhouse die het dichtst bij de Tramway ligt. Deze bleek simpel te vinden, want hij ligt vlak naast de snelweg, die ik toch al moest hebben. Uiteraard was het eten weer heerlijk.
 
 
08 juni 2005
Dag Van Naar Gepland Gereden ODO Weer
18. Albuquerque, NM Durango, CO 419 425 13.488 Zonnig, 86F
routekaart dag 18
Vandaag heb ik weer een hele lange rit, alhoewel ik het in dit geval mijzelf moeilijker maak dan nodig is. Durango ligt namelijk, via een directe verbinding, slechts 215 mijl van Albuquerque vandaan. Omdat ik echter via Santa Fe en Great Sand Dunes National Park wil rijden, komt daar een dikke 200 mijl extra bij.

Eigenlijk een paar dagen voordat ik voor deze reis zou vertrekken, kwam ik op internet een mooie foto tegen van enorm hoge zandduinen met een achtergrond van nog hogere besneeuwde bergen. Het enige wat er bij stond, was dat het in het Sangre de Christo gebergte was in Colorado. Ik heb dus aan discussiegroepslid Loek, die in Colorado woont, gevraagd of hij wist waar die foto genomen was. Loek wist meteen te melden dat dit in Great Sand Dunes National Park (GSDNP) was, waar hij al enige malen geweest was. Vandaar dat dit Nationale Park dus in de route is opgenomen.

Ik ben ’s morgens vroeg aan de geplande route begonnen, maar toen ik eenmaal in Santa Fe was, leek het me beter om door te rijden richting GSDNP, want ik was al eens in Santa Fe geweest en ik had nu eigenlijk geen tijd om te stoppen als ik ook nog GSDNP wilde bezoeken. Ik ben er dus alleen doorheen gereden en heb mijn weg vervolgd richting de zandduinen. Dat was verder een hele mooie route dus ik hoef daar ook zeker geen spijt van te hebben, dat ik zo ben gereden.

Great Sand Dunes National Park, Colorado

Ook het nationale park zelf was nog mooier dan ik eigenlijk had verwacht. Ik was vorig jaar nog in het Oregon Dunes National Recreation Area in Oregon geweest en dat viel eigenlijk tegen, maar dit was echt geweldig. De duinen zijn hier enorm groot en net als in de Sahara zijn ze helemaal kaal, er is totaal geen begroeiing op, dus je hebt ook echt het idee dat je in de Sahara staat.

Wat ook nog een verrassing was, was de rivier die tussen de parkeerplaats en de duinen stroomt. Het contrast van het water, met daarachter het droge zand van de duinen en daar weer achter de besneeuwde bergen is echt schitterend mooi. Dat betekent overigens dus wel dat je slippers of waterschoenen moet hebben om de rivier over te steken, of je moet er natuurlijk geen bezwaar tegen hebben dat je schoenen vol water lopen. In principe heeft de rivier een zandbodem, maar het stuk tussen de rivier en de duinen is bezaaid met allemaal steengruis, dus je wilt toch wel iets van schoeisel bij je hebben om hier weer doorheen te lopen.

Great Sand Dunes National Park, Colorado

Ik heb een korte wandeling door het duingebied gemaakt en ik heb nog een bezoek gebracht aan het visitor center, maar daarna was het echt tijd om verder te gaan richting Durango. Je hebt daarbij twee keuzes, zo’n 15 mijl terug rijden naar de hoofdweg, highway 160, en dan deze helemaal tot aan Durango vervolgen, of via wat kleinere weggetjes een route nemen, die volgens de kaart langzaamaan richting de 160 loopt.

De laatste optie lijkt op de kaart sneller, en dat is het misschien uiteindelijk ook wel, maar je rijdt zo’n lang stuk "in the middle of nowhere", dat ik echt dacht dat ik ergens een afslag had gemist. Ik ben dus op een gegeven moment maar alsnog linksaf gegaan richting highway 160, want ik vond deze route echt te lang duren.

In South Fork was het tijd om te tanken en bij dit benzinestation zat ook een Blimpy’s restaurant. Bij de afhaalbalie zag het eruit alsof het ongeveer hetzelfde zou zijn als Subway, maar de bleek helaas niet zo te zijn. Het broodje was echt niet lekker, dus ik heb maar de helft ervan opgegeten en de rest is in het ronde archief gegaan. Uiteindelijk was ik tegen negen uur in Durango. Het was inmiddels donker geworden, maar omdat ik wist dat het Super 8 hotel aan het begin van het stadje lag, was dit niet moeilijk te vinden.

 
 
09 juni 2005
Dag Van Naar Gepland Gereden ODO Weer
19. Durango, CO Silverton, CO 0 5 13.493 AM:Zonnig, PM: Zw.Bew 65F
Durango - Silverton narrow gauge railroad, Colorado
Vandaag ga ik per antieke stoomlocomotief van Durango naar Silverton en weer terug. Deze treinreis, met de Durango Silverton Narrow Gauge Railroad, was de hoofdreden dat ik naar Durango ben gekomen.

In de Durango informatiegids die in de hotelkamer ligt, staat een beschrijving hoe je bij het station komt en waar je moet parkeren. De parkeerplaats is snel gevonden en het blijkt dat het $7 kost om hier je auto voor de hele dag te parkeren. Dat valt op zich wel mee, maar als je een hotel dichterbij het station hebt, dan de Super 8, dan loont het dus wel om er naartoe te lopen.

Ik kan mijn, via internet, gereserveerde ticket ophalen bij het "will call" loket en het blijkt hier ook inderdaad al klaar te liggen. Ik kan eigenlijk al gelijk in de trein instappen, ondanks dat deze pas ruim een half uur later, om 9 uur, vertrekt.

Het traject van Durango naar Silverton is zo’n 45 mijl lang en loopt vanaf Durango helemaal door de bergen omhoog naar het veel hoger gelegen Silverton. Bij het vertrek is het prachtig zonnig weer, dus ik zit lekker in mijn tshirt in de zon (ik zit in een voertuig dat aan de zijkanten open is). Naarmate we echter dichter in de buurt van Silverton komen, wordt het steeds slechter weer. Het trekt helemaal dicht, het wordt koud en het gaat op het eind, als we om 12:55 uur Silverton binnen rijden, ook nog zachtjes regenen. Het is maar goed dat ik nog een ski pully en een jas had meegenomen, want die zijn inmiddels absoluut noodzakelijk geworden.

Durango - Silverton narrow gauge railroad, Colorado

De rit is echter schitterend geweest, de stoomlocomotief is sowieso al imposant om te zien, maar ook de route is heel mooi. De trein rijdt het grootste deel van de rit langs de Animas rivier. Hierbij gaat de trein vaak door het dal van diepe canyons, maar soms ook langs de bovenrand van de canyon.

Silverton is een stadje wat er grotendeels nog steeds uitziet als een frontier stadje uit de tijden van het wilde westen, maar het heeft ook wel wat weg van een gemiddeld stadje in Alaska. De straten zijn onverhard en er staan nog veel oude gebouwen, welke overigens veelal niet meer de oorspronkelijke functie hebben. Voor de lunch ga ik bijvoorbeeld een cafetaria in met de naam Natalia’s 1912 Family Restaurant. Volgens informatie op de menukaart, was dit ooit een van de bordelen van het beruchte Red Light district van Silverton.

Durango - Silverton narrow gauge railroad, Colorado

Ik bestel een hamburger en neem een kop thee om weer op te warmen. Na de lunch heb ik nog wel even tijd om rond te kijken, maar het weer nodigt nou niet direct uit om ver van het station weg te lopen. Ik kijk dus maar even rond in de souvenirs winkels en tenslotte kan ik om 14:30 weer plaatsnemen in de trein, welke om 15:00 uur aan de terugreis naar Durango begint.

De terugreis is eigenlijk meer van hetzelfde als de heenreis. De route is natuurlijk exact hetzelfde, maar dan in tegenovergestelde richting, en de noviteit van de stoomtrein is er ook wel een beetje af. De conclusie is eigenlijk dat je beter de combo kunt boeken waarbij je heen met de trein gaat en terug met de bus. De bus rijdt namelijk in een uurtje terug naar Durango, terwijl de trein er toch nog weer bijna drie en een half uur over doet en dat is erg lang als het koud is.

Na terugkomst in Durango kijk ik nog even rond in het stoomtrein museum, dat is namelijk inclusief bij het treinkaartje. Hier staan nog enkele oude stoomlocomotieven en er zijn ook mensen die uitleggen hoe zo’n locomotief nu precies werkt. Heel interessant.

Ik sluit de dag af met mijn "diner" bij de Taco Bell.
 
 
10 juni 2005
Dag Van Naar Gepland Gereden ODO Weer
20. Durango, CO Moab, UT 160 200 13.693 AM:Bewolkt, PM:Zonnig,70F
routekaart dag 20
De afgelopen twee avonden heb ik regelmatig geprobeerd om draadloos te internetten en te emailen vanuit mijn hotelkamer, maar ik had een zeer brakke verbinding, die om de zoveel seconden verbroken werd. Toen vanmorgen bij het uitchecken gevraagd werd of alles naar wens was geweest, maakte ik dus een opmerking over de slechte internetverbinding die men bood. Tja, toen bleek dat ze helemaal geen wireless internet hadden in het hotel, dus van wie ik dan wel de slechte verbinding gebruikt heb, geen idee.

De bestemming voor vandaag is Moab, de plaats waar ik de afgelopen paar jaar, na Las Vegas, het vaakst ben geweest. Het is slechts 160 mijl rijden, dus dat geeft mij zo’n beetje de hele middag om nog naar Arches National Park te gaan. Ik wil namelijk eindelijk eens een keer de hike naar Delicate Arch maken. De voorgaande keren was hier of geen tijd voor, of het was te heet om de 2,4 km (enkele reis) bergopwaarts te lopen.

Delicate Arch, Arches National Park, Utah

Vandaag is het in ieder geval niet heet, het is zelfs de hele weg, van Durango naar Moab, zwaar bewolkt en af en toe valt er wat regen. Als ik echter aan het begin van de hike naar Delicate Arch sta, bij Wolfe’s Ranch, is de lucht net opengetrokken. Het lijkt dus de perfecte dag om naar Delicate Arch te lopen.

Het wandelpad loopt inderdaad continu omhoog tegen de berg op, en je merkt goed dat de lucht hier ijl is, maar het is heel goed te doen met deze temperatuur van rond de 20 graden. Het laatste stukje van het pad loop je over een smal rotspad, met aan de ene kant een rotswand en aan de andere kant een steile afgrond. En dan opeens ben je bovenop het plateau waar Delicate Arch staat. Het uitzicht is echt schitterend, het is alleen wel erg druk met mensen, dus je moet even de goede momenten vinden om foto’s te maken.

Ik raak ook nog in gesprek met een Amerikaanse familie, die uit de omgeving van Washington DC komt. Ik maak wat foto’s voor hun, waar zij op staan, en zij maken wat foto’s voor mij, waar ik op sta, zodat we beiden ons bewijsmateriaal hebben dat we bij de Delicate Arch zijn geweest.

North Window, Arches National Park, Utah

Op de terugweg naar beneden vertellen de Amerikanen dat ze de komende dagen een meerdaagse rafting tour gaan maken op één van de rivieren die hier in de buurt liggen. Ik vertel dat mijn reis er morgen op zit, maar dat ik o.a. de Wave bezocht heb. Zoals eigenlijk iedereen die ik er over vertel, hebben zij er ook nog nooit van gehoord. Ik laat dus later bij de auto wat foto’s zien op mijn laptop en we wisselen emailadressen uit, zodat ik ze de informatie over de permits voor de Wave kan toesturen.

Na deze wandeling ga ik nog naar de Windows sectie van Arches. De lucht begint echter inmiddels ook weer dicht te trekken, dus mijn eerste doel, Double Arch, levert niet veel moois op qua foto’s. Eigenlijk is de (vroege) avond sowieso al het verkeerde tijdstip voor deze Arch, aangezien de zon er dan achter staat, maar nu met de bewolking is het helemaal niets. De noord en zuid windows en Turret Arch leveren nog wel wat mooie foto’s op, maar dan wordt het echt te donker, dus ik ga weer terug naar Moab.

Ik ben eerst gaan inchecken in mijn hotel, want dat ging vanmorgen nog niet, omdat ik al zo vroeg in Moab was en men zelfs nog bezig was met uitcheckers. Ik had verder ook geen zin meer om nog op zoek te gaan naar een restaurant in het stadje, dus ik heb bij de Denny’s gegeten, die naast het hotel ligt. Dat was overigens een prima steak.

 
 
11 juni 2005
Dag Van Naar Gepland Gereden ODO Weer
21. Moab, Utah Lehi, Utah 205 216 13.909 Regen, 60F
routekaart dag 21
Vandaag is de laatste echte volledige vakantiedag. Het is echter een passende afsluiting, het is koud en het regent regelmatig, dus ik hoef geen spijt te hebben dat ik weer terug naar huis moet. Ik rijd vandaag naar Lehi, wat iets onder Salt Lake City ligt, dan hoef ik morgen nog maar een klein stukje naar het vliegveld te rijden. De weg naar Lehi is ook nog best een mooie rit, de weg loopt aardig hoog door de bergen en aangezien het vandaag al niet erg warm is, is het zelfs nodig om de verwarming in de auto aan te doen!

In Lehi aangekomen blijkt het hotel een van de betere Super 8 hotels te zijn, het ziet er heel mooi uit. Nette kamers en ook een mooie inrichting van de publieke ruimtes, zoals de ontbijtzaal. Als eerste ben ik de bagage gaan herschikken om te zien of ik alles nog wel mee kon krijgen in mijn koffer en weekendtas. Het leek aanvankelijk een probleem, maar uiteindelijk is het wel meegevallen, er was zelfs nog wat ruimte over. Dus het werd tijd om de laatste aankopen te gaan doen. Eén afrit verder op de snelweg ligt American Fork en hier bleek een echt shoppers paradise te liggen. Allemaal vlak naast elkaar liggen hier een K-Mart, een Walmart, een Target en diverse supermarkten.

Vlak naast het hotel had ik een Pizza Hut zien liggen, dus ik was van plan om hier vanavond mijn avondmaal te eten. Helaas bleek het alleen maar een Pizza Hut express te zijn, dus je kon alleen maar wat kleine pizzatjes krijgen. Ik heb het er uiteindelijk wel mee gedaan, want ik had ook geen zin om in de regen op zoek te gaan naar wat anders, maar dit is in ieder geval niet voor herhaling vatbaar, want twee van die kleine pizza’s is eigenlijk niet genoeg om de honger te stillen. In de hotelkamer eet ik nog de rest van een zak pelpinda’s op, die ik nog over had.
 
 
12 juni 2005
Dag Van Naar Gepland Gereden ODO Weer
22. Lehi, Utah SLC airport 34 34 13.943 Bewolkt, 65F
routekaart dag 22 Delta Airlines Boieing 757 SLC, Utah
Dit is echt de laatste dag van de vakantie. Ik sta bijtijds op en gebruik het prima ontbijt in het hotel. Daarna rest alleen nog de weg naar het vliegveld, de laatste 34 mijl van de vakantie.

Het vliegveld en de huurauto retour zijn snel gevonden, dus ik lever mijn auto in en ga op weg naar de incheckbalie. Het einde van een schitterende vakantie.
 
 
Samenvatting
Totaal gereden: 3823 mijl (6152 kilometer)
 
HOME  -  USA
 
© Copyright 2005 Raymond de Hilster - Travel-Photography.net